RÇT

bundan bir ay kadar önceydi sanırım, bir rüya gördüm: S teven Wilson konserinin günü gelmiş çatmış, iskeledeyim karşıya geçeceğim. vapura bindikten sonra karşımda kimi görüyorum peki? elbette bizim adamı. gözlerime inanamıyorum ancak birkaç saniye içinde cesaretimi topluyor ve yanına gidip selamı çakıyorum. güzel bir goygoy başlıyor, hatta o sırada birkaç kişi daha onu farkedip yanımıza geliyor, ahbap olma yolunda ilerliyoruz. işte tam o anda rüyada beliren bir başka ben, bana bağırıyor: "lan oğlum sence bu gerçek olabilir mi?" o an yataktan fırladım işte. sonra da bir saat sövdüm. gerçi uzun bir zaman sonra bu rüyanın küçük bir kısmı gerçekleşti, aylardır biletimle, yıllardır ruhumla beklediğim konserin günü geldi. konserden önceki gece rüya görmedim, açıkçası heyecandan uyuyamadım bile. setlist'in bir sürpriz olarak kalmasını istesem de sonunda merakıma yenik düşüp bir göz atmıştım. son gün canlı dinleyeceğim şarkıları tekrar tekrar kulaklığımda döndürürke...

şu aralar her yerde "en iyiler" listeleriyle karşılaşıyorum. çoğu oldukça şahsi listeler ve olması gereken de bu zaten. yoksa yemişim rolling stone dergisinin her yere kopyala-yapıştır atılan "en iyi albümler/şarkılar/mallar/zımbırtılar" listelerini. yemişim rakamların konuştuğu sidik yarıştırma endüstrisini. müzik böyle bir şey değil. sanat böyle bir şey değil. mutlak en iyiler olmamalı. herhangi bir mevzuya çizilen mutlak sınırlar, kitleleri sindirir, hayalgücünü köreltir. kendi adıma konuşacak olursam asla derli toplu, yeterli bir albüm ya da şarkı listesi hazırlayabileceğimi sanmıyorum. yıllar geçer, sürekli değişir o liste. onun yerine dağınık notlar almaya yelteneceğim. hemen burada. hemen şimdi. listenin bi kısmı da daha sonra, taksit taksit. şahsi en iyi 100 albüm listem. belki de 50 albüm. belki 666, belki 114, belki 7. bakacağız. başlıyor. beni benden alan ilk grup, ilk göz ağrım: MUSE . eski  hayranlardan sayılabileceğimden haliyle yeni dönem...